والعصر

مگر معنایِ انسان از دلِ نسیان نمی آید؟
مگر انسان به دنبالش غمِ خسران نمی آید؟

فراموشی تمامِ خلق را در خوابِ غفلت برد
اگر دردی نباشد بی سبب درمان نمی آید

اگر رودی به دریا زد به دنبالِ تکامل بود
بدونِ بی قراری ها سر و سامان نمی آید

اگر در شک و تردیدی چرا از معرفت دوری
خدایِ جهل می گوید: چرا برهان نمی آید؟

ببین! چشمانِ یعقوب از جدایی ها نمی بیند
بدونِ اشک و جوشش، یوسفِ کنعان نمی آید

کنارِ هم فقط این ابر هایِ تیره می نالند
من از این ابر ها فهمیده ام باران نمی آید

رشت _ ۱۴۰۰/۱/۲۰

برچسبها: وحیدلقمانی, انسان, فراموشی, شعراجتماعی, خسران

زیبا ببین - وحید لقمانی...