باخع نفسک

تو جامعه امروز اگر بخوایم بعضی از صفات پیامبر رو بگیم، شاید رفتار پیامبر رو حمل به سادگی و نعوذ بالله پخمگی کنند.

خداوند لطیف در سوره ی کهف خطاب به پیامبر میگه " فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَديثِ أَسَفاً ؛ پس شايد تو مى خواهى به خاطر آنها اگر به اين سخن (قرآن) ايمان نياورند از شدت اندوه هلاك كننده خود باشى " (کهف6) این یه تعارف نیست واقعا پیامبر اینطور بوده. باخع به کسی میگن که از شدت اندوه و دوست داشتن خودش رو برای دیگری به کشتن بده (مفردات الفاظ قرآنی، ماده بخع).

البته چنین صفتی از رحمه للعالمین که نماینده ای از وجود رحمانی خداوند در زمین هستش، چیز عجیبی نیست. خداوندی که صفت رحمانش را صد قسمت کرده و تنها یک قسمتش را بین موجوداتش تقسیم کرده. یعنی این همه محبت ها ی پیامبران و پدر و مادر و دوستان به همدیگر ولطف های خداوند در این دنیا تنها 100/ 1 از رحمت و بخشش خداوند در اون عالمه (البرهان فی تفسیرالقرآن الکریم، سوره حمد، آیه اول).

جای تعجب نیست پیامبر چنین باشد در صورتی که خداوند لطیف از بنده اش چنین صفتی را انتظار دارد: "عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ أَصْبَحَ لَا يَهْتَمُ بِأُمُورِ الْمُسْلِمِينَ فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ؛ کسی که صبح را آغاز کند و دغدغه ی حل مشکلات مسلمین را نداشته باشد، مسلمان نیست."حال پیامبر دیگر جای خودش را دارد. (اصول الکافی، چاپ دارالاسلامیه، ج2، ص163)

مگر غیر از این نیست که دوست داشتن خالق نتیجه اش دوست داشتن مخلوقات خداست آن هم چه خدایی، خدایی که رابطه اش را با موجوداتش اینگونه بیان می دارد: قال الصادق ع العارف شخصه مع الخلق و قلبه مع الله لو سها قلبه عن الله طرفة عين لمات شوقا إليه ؛ اگر شخصی بداند خداوند چقدر دوستش دارد از روی شوق برای رسیدن به خدا جان می دهد.(بحارالانوار،ج3،ص14)

چه جامعه ای خواهیم داشت اگر همه مسلمان باشیم – مسلمان - مثل رحمه للعالمین

زندگی زیباست اگر خدا را در لحظه های آن ببینی

قم - 1395/8/6

زیبا ببین - وحید لقمانی...