علوی زاده

غصّه دارد غصّه ای از جنس بی تابی ماه
جای دریا عکس او افتاده در آغوش چاه

هرکه هم دردش خدا شد، سوز آهت را کشید
چهره پرداز خدا هم روی ماهت را کشید

ابن ملجم هم شبی شق القمر کرده، ولی
سجده گاهش آسمان، مهتاب اعجازش علی

قل هواللهم همان هوهوی خاطر خواه توست
کلِّ قرآن حاصلش در باء بسم الله توست

اخم چشمش لشکری را یک به یک می زد کنار
" لافتی إلّا علی لا سیف إلا ذو الفقار"

عشق زیبا می شود با عین نامت یا علی
شقِّ بی معنا شود بی نام مولانا علی

گرچه باران زاده ام، فرزندتم فرزند خاک!
با قدم هایت حیاتم می دهی روحی فداک!

می روم منزل به منزل کوه به کوه تا در سحر
کاسه ام را پر کنی از شهد لب هایت، شکر

دست گیری می کند با لطف بی پایان خود
گاه غرقم می کند در شهر پرباران خود

بنده ای امّا خدایت هم خدا شد با علی
من که عمری کافرم بر هر کسی إلّا علی

زیبا ببین - وحید لقمانی...