مهمان

یک میهمان ناخوانده که هدفش گزندِ میزبان است و هر گوشه ای که پیداکند را کمین قرار می دهد تا سیلی اش را سنگین تر به گوش میزبان بزند و آنقدر این ویروس، زننده است و بی مبالات که یکجا نشستن و کثافت را به معلّق شدن و لطافت ترجیح می دهد. برای از بین بردنش باید دلی زلال داشت زیرا تنها آبِ شفافِ حیات بخش است که ایستایی و رکود را صعود می بخشد و خاک بی ثمر را وجود...

طهارت جسم شاید بتواند نجاست شخص را پاک کند اما برای زدودن این سَربار ناخوانده از اجتماع باید طهارتی به وسعت دریا داشت تا هر موجش تنی از ساحل غبارآلود را عَیار ببخشد. باید دریا بود تا به هر گَردی آلوده نشد.

دریا باید به اقیانوس وصل شود به منبع طهارت به عصمت سرای هستی به رود جاری کوثر (آب) به نسیم رحمت (باد) به شعله ی هدایت (آتش) به پدرخاک (خاک) تا معصیت مهمان ناخوانده که هدفش ممات است را عصمت ببخشد و به حیات تبدیلش کند و سفینه ای برای نجات بسازد. چهارده چشمه که هر کدام به وسعت اقیانوس، بی نهایت زندگی در خود دارند و وصل شدن به یکی از آن ها برای رحمتی واسعه کافی است.

رشت _ ۱۳۹۸/۱۲/۲۲

زیبا ببین - وحید لقمانی...