زیبا ببین - وحید لقمانی

از آستانِ خیالم خطاب می آید:که از لطافتِ تو شعرِ ناب می آیدمنوّر است نگاهم به شوقِ لبخندتهمین که چشم بدوزم ثواب می آیداگر چه لحظه ی کوتاه دلخورت کردمبدان که بر تن و روحم عذاب می آیدنبند چشم و دلت را به رویِ نعمت هاببین که رزقِ خدا بی حساب می آیدنگو چطور و چگونه به من ببخشایدبه محضِ بستنِ همّت جواب می آیدقسم به حق و حقیقت قسم به چشمانتبه قابِ صورتِ ماهت حجاب می آیدروستای خرطوم شفت - ۱۴۰۱/۶/۱۷ بخوانید...

سکوتِ عاشقان فریادِ عشق است به نوعی هر کسی همزادِ عشق است شروعِ عشق با عینِ "علی" بود "امیرالمومنین" استادِ عشق است رشت _ ۱۴۰۱/۳/۱۸...

روحم شده پُر نگاره بعد از مرگمدر یک تَنِ خوش قواره بعد از مرگمچون دانه به زیرِخاک، دفنم کردندتا سبزشوم دوباره بعد از مرگمروستای خرطوم شفت_ ۱۴۰۱/۳/۳۰ برچسبها: وحیدلقمانی, شعرتوحیدی, سبز, مرگ, قبر بخوانید...

الطافِ خدا همیشه بابش باز استدستانِ دعا بال و پرِ پرواز استبا توبه مگر به راهِ خیری برومهر قطره ی اشک نقطه ی آغاز استرشت _ ۱۴۰۰/۱/۲۳برچسبها: وحیدلقمانی, دعا, شعرتوحیدی, اشک, توبه بخوانید...

مگر معنایِ انسان از دلِ نسیان نمی آید؟مگر انسان به دنبالش غمِ خسران نمی آید؟فراموشی تمامِ خلق را در خوابِ غفلت برداگر دردی نباشد بی سبب درمان نمی آیداگر رودی به دریا زد به دنبالِ تکامل بودبدونِ بی قراری ها سر و سامان نمی آیداگر در شک و تردیدی چرا از معرفت دوریخدایِ جهل می گوید: چرا برهان نمی آید؟ببین! چشمانِ یعقوب از جدایی ها نمی بیندبدونِ اشک و جوشش، یوسفِ کنعان نمی آیدکنارِ هم فقط این ابر هایِ تیره می نالندمن از این ابر ها فهمیده ام باران نمی آیدرشت _ ۱۴۰۰/۱/۲۰برچسبها: وحیدلقمانی, انسان, فرامو...

رزقی که برایِ بخششی می افتداز عرش به محضِ خواهشی می افتدرودی که سرازیر شود دریایی ستهر قطره به شوقِ رویشی می افتدرشت _ ۱۴۰۰/۱/۲۴برچسبها: وحیدلقمانی, شعرتوحیدی, قطره, سبز, باران بخوانید...

یک خانه ای از ذکر و دعا می سازم در خلوت و از خلق جدا می سازم شاید که به قدرِ خویش، مبعوث شدم در ماهِ رجب، غارِ حرا می سازم رشت _ ۱۴۰۰/۱۱/۱۴...

با روشنی و طرب بخواند شایددر مستی و بی سبب بخواند شایدماه از پس و پشتِ ابرها می تابدرفته ست نمازِ شب بخواند شایدرشت - ۱۴۰۰/۱۱/۱۶ برچسبها: شعرنیایش, وحیدلقمانی, عبادت, ماه, نمازشب بخوانید...

بر خاکِ نهالِ خوب و بد می بارد تا پایِ زمین، تمام قد می بارد بالقوّه تمامِ ابر ها بارانند ابری که لطیف می شود می بارد رشت _ ۱۴۰۰/۱۱/۱۷...

تقدیم به جوانان رضوی که در زیر باران برای ارباب تشنه لب عزاداری می کردند...با اشکِ نَمِ چشمم گریان شده باران همدر صورتِ نمناکم مهمان شده باران هممن زاده ی بارانم از خاکِ غلامانتبا ضجّه ی چشمانم، لرزان...

منم فرزند باران! جنگلی هستممنم موج خزر از غرّشِ دریاهمان جایی که اوّل بار شیعه شدهمیشه بوده ام ماوای سیّدهاتبار آل بویه دیلمی هستممنم یک منتقم از لشکر کیسانشدم یک تازه آبادی درآن گلزار*بهشتی گم شده در...

شبی در انزوای درد بودممیان گریه هایم مرد بودمتمامِ آدمی آه و کمی دمتمامِ دلخوشی ها آخرش غم"هم از درد و هم از غم مینویسمهم از باران نمنم مینویسم"مرا می برد باران تا به راهیدویدم تا ببینم سرپناهی"نگا...

پلکِ چشمت، آسمان را رونمایی می کندقدّ و بالایت کبوتر را هوایی می کندنقشِ شهرِ اصفهان هم سایه ای از چشمِ توستشیخِ ما را طاقِ ابرویت "بهایی" می کندآنکه دزدیده چرا از ترسِ سرقت، دَرهَم ست؟یارِ ما با چشمِ...

یک میهمان ناخوانده که هدفش گزندِ میزبان است و هر گوشه ای که پیداکند را کمین قرار می دهد تا سیلی اش را سنگین تر به گوش میزبان بزند و آنقدر این ویروس، زننده است و بی مبالات که یکجا نشستن و کثافت را به م...

در اوج پرنده وار پَرپَر برگشتآن فاتحِ سربُلندِ لشکر برگشتتا پیکرِ "منصور" به "بغداد" رسید"سردار" به شهر رفت و "بی سر" برگشتxa0قم _ ۱۳۹۸/۱۰/۱۷...

"قالیِ پرنده" فرشِ کرمان شده استبا آمدنت شهر پریشان شده استاز نقشِ "نگینِ" تو رقیبان مورندتابوتِ تو هم "تختِ سلیمان" شده استxa0قم _ ۱۳۹۸/۱۰/۱۷...

در اوج اگر پرنده ی پَرپَر هستصد سَر برود باز سَرِ دیگر هستققنوس شدی و پیکرت می شکفدگر قاسمِ ما رفته علی اکبر هستxa0قم _ ۱۳۹۸/۱۰/۱۷...

بعد از شبِ تردید سحر می آیداز تیره ی تبعید سحر می آیدگر ظلمتِ ظلم، ماه را محو کنددر هیبَتِ خورشید سحر می آیدxa0قم _ ۱۳۹۸/۱۰/۱۷...

پوشیده زمین همیشه رَختِ پاییزبا آمدنت شکفته بَختِ پاییزدر خاکِ ظهور، خونمان جاری استتا سبز شود رَختِ درختِ پاییزxa0قم _ ۱۳۹۸/۱۰/۱۷...

خورشید شده سایه ای از هاله ی توشب گریه یxa0رعدِ آسمان، ناله ی تواز شامِ شهادتت که تکثیر شدیهر چشم، ستاره ای است دنباله ی توxa0قم _ ۱۳۹۸/۱۰/۱۷...